Арнау өлеңдердің сатиралық сипаты

Abstract

XX ғасырдың алғашқы жартысындағы Қытай қазақ поэзиясының тағы бір арнасы болып қосылған арнау жырларының төркін-тегі, табиғаты, өзіндік ерекшелігі, сондай-ақ үздіксіз өсіп-өркендеп, кемелдену үстінде келе жатқан аса икемді бір поэзиялық жанр екендігі сипатталып, оның жерлік, дəуірлік сипаты өте айшықты болып, əр туындының тарихи артқы көрінісін тануға зор мүмкіндік беретіні айқындалды. Əсіресе сатираның да, дидактиканың да, лириканың да көркем сипатын танытқанымен, арнау поэзиясының ішінде сатиралық арнаулардың басым орында тұратыны сол кездегі елдің қоғамдық-əлеуметтік, саяси жағдайы жəне мəдени-əдеби тірлігіндегі өзгерістер мен жаңалықтар себепші болатыны пайымдалып, олардың деректік, тəрбиелік құнының жоғары болатыны Шыңжаң қазақ əдебиетіндегі ұлы тұлғалар Ақыт, Əсет, Таңжарық, Көдек, Асылқан, Отарбай, тағы басқа ақындардың туындылары арқылы дəлелдей түседі.